Po przeprowadzonym w latach 60. XX w. w Polsce przymusowym osiedleniu, Romowie najczęściej tworzyli skupiska w miastach bądź miasteczkach (nierzadko w ich centrach) lub na obrzeżach wsi. Jakkolwiek pozwalało to Romom – przynajmniej w podstawowym stopniu – kultywować ich tradycje, skutkowało też kontynuacją izolacji i wykluczenia społecznego, podobnie jak w wielu krajach europejskich. Ta swoista gettoizacja była wyrazem niepisanej ugody obydwu stron, a zatem społeczeństwa większościowego i społeczności romskich. Na początku XXI wieku w niektórych społecznościach lokalnych obserwujemy proces degettoizacji skupisk romskich, będący odpowiedzią na negatywne konsekwencje „życia w getcie”. W Polsce przykładami mogą być społeczności lokalne Andrychowa, Nowego Sącza, Mielca czy Limanowej. Istotne staje się oszacowanie konsekwencji społeczno-kulturowych tego procesu, ze szczególnym uwzględnieniem potencjalnej polaryzacji występującej na linii integracja społeczna – asymilacja kulturowa.
After their forced settlement in Poland in the 1960s, the Roma most often formed clusters located in the cities and towns (often in their centers) or on the outskirts of villages. This, on the one hand, allowed the Roma – at least to a basic degree – to cultivate their traditions, while on the other, resulted in the continuation of isolation and social exclusion. This was similar to many European countries. Such ghettoization of sorts was an expression of an unwritten agreement of both sides, i.e. the majority society and the Roma communities. At the start of the 21st century, some local communities have begun to experience the deghettoisation of Roma neighbourhoods – a response to the negative consequences effects of „ghetto living”. In Poland, this can be seen in places such as Andrychów, Nowy Sącz, Mielec and Limanowa. Assessing the socio-cultural consequences of this shift is becoming increasingly important, particularly with regard to the potential tensions between social integration and cultural assimilation.
Pracuje na stanowisku adiunkta w Zakładzie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W kadencji 2024–2028 pełni funkcję dyrektora Instytutu Pedagogiki UJ. W latach 2003–2009 był Pełnomocnikiem Burmistrza.
